Buran programme شاتل بوران مدل

Buran Space Shuttle vs STS - Comparison

جزئیات بیشتر

222 قلم

8,000 تومان

درگاه پرداخت اینترنتی
 درگاه پرداخت اینترنتی

اطلاعات بیشتر

برنامه Buran (روسی: Бура́н، IPA: [bʊˈran] ، "طوفان برف" یا "Blizzard") ، همچنین به عنوان "برنامه مدارگرد فضایی VKK" نیز شناخته می شود ("VKK" برای روسی: Воздушно Космический Корабль ، "کشتی هوایی") ) ، [1] یک پروژه سفینه قابل استفاده مجدد شوروی و بعداً روسیه بود که از سال 1974 در انستیتوی Aerohydrodynamic مرکزی در مسکو آغاز شد و به طور رسمی در سال 1993 به حالت تعلیق درآمد. [2] بوران علاوه بر اینكه مشخصه كل پروژه سفینه قابل استفاده مجدد شوروی / روسیه بود ، نام Orbiter K1 نیز بود كه در سال 1988 یك پرواز فضایی بدون سرنشین را به اتمام رساند و تنها فضاپیمای قابل استفاده مجدد شوروی بود كه به فضا پرتاب شد. مدارگردهای کلاس Buran از موشک قابل مصرف Energia به عنوان وسیله پرتاب استفاده کردند. به طور کلی به عنوان معادل شوروی شاتل فضایی ایالات متحده رفتار می شود ، اما در پروژه Buran ، فقط مدارگرد هواپیمایی شکل خود از نظر تئوری قابل استفاده مجدد بود. در حالی که Orbiter K1 پس از اولین پرواز مداری خود در سال 1988 با موفقیت بهبود یافت ، هرگز مورد استفاده مجدد قرار نگرفت.

برنامه Buran توسط اتحاد جماهیر شوروی به عنوان پاسخی به برنامه شاتل فضایی ایالات متحده آغاز شد. [3] این پروژه بزرگترین و گرانترین پروژه در تاریخ اکتشافات فضایی شوروی بود. [2] کار توسعه شامل ارسال خودروهای آزمایشی BOR-5 در چندین پرواز آزمایشی زیر مداری و پروازهای جوی نمونه اولیه آیرودینامیکی OK-GLI بود. بوران قبل از لغو آن در سال 1993 ، یک پرواز فضایی مداری بدون سیل را در سال 1988 به پایان رساند. Orbiter K1 ، که پرواز آزمایشی خود را در سال 1988 انجام داد ، در 12 مه 2002 در قزاقستان در سقوط آشیانه خرد شد. OK-GLI در Technikmuseum Speyer مستقر است. اگرچه کلاس Buran از نظر ظاهری مشابه مدارگرد شاتل فضایی ناسا بود و می توانست به طور مشابه به عنوان یک هواپیمای فضایی با ورود مجدد عمل کند ، اما طراحی داخلی و عملکردی آن مشخص بود. به عنوان مثال ، موتورهای اصلی در هنگام پرتاب روی موشک Energia بودند و توسط فضاپیما به مدار آنها منتقل نمی شدند. موتورهای موشکی کوچکتر بر روی بدنه این هواپیما باعث سوختن مداری و دور مداری می شوند.

مقدمه

این بخش برای تأیید نیاز به نقل قول های اضافی دارد. لطفاً با افزودن نقل قول ها به منابع معتبر به بهبود این مقاله کمک کنید. اطلاعات بدون مرجع ممکن است مشکل ایجاد کرده و پاک شوند.
منابع را بیابید: "برنامه Buran" - اخبار · روزنامه ها · کتاب ها · محقق · JSTOR (دسامبر 2015) (با نحوه و زمان حذف این پیام الگو آشنا شوید)
برنامه وسیله نقلیه مداری Buran در پاسخ به برنامه شاتل فضایی ایالات متحده تهیه شد که در دهه 1980 نگرانی های قابل توجهی را در میان ارتش شوروی و به ویژه دیمیتری اوستینوف وزیر دفاع ایجاد کرد. آکادمیس بوریس چرتوک ، وقایع نگار معتبر برنامه های فضایی شوروی و بعداً روسیه ، چگونگی بوجود آمدن این برنامه را بازگو می کند. [4] به گفته چرتوك ، پس از آنكه آمریكا برنامه شاتل فضایی خود را توسعه داد ، ارتش اتحاد جماهیر شوروی مشکوك شد كه می تواند از آن برای اهداف نظامی استفاده شود ، به دلیل بار سنگین آن ، چندین برابر وسایل قبلی پرتاب ایالات متحده. دولت شوروی از TsNIIMash (ЦНИИМАШ ، انستیتوی مرکزی ماشین سازی ، یکی از بازیگران اصلی در تجزیه و تحلیل دفاعی) نظر کارشناسانه خواست. سرلشکر یوری موژورین یادآوری کرد که "تقریباً در سال 1965" ، هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی "بازوی بلند" داشت ، شوروی انتظار جنگ نداشت "و فکر می کرد که این اتفاق نخواهد افتاد." [5] به عنوان مدیر موسسه ، موژورین ، یادآوری کرد که برای مدت طولانی این موسسه نمی توانست محموله غیرنظامی را به اندازه کافی بزرگ مورد نیاز خودرویی با چنین ظرفیت پیش بینی کند. [نیاز به منبع]

به طور رسمی ، وسیله نقلیه مداری Buran برای تحویل فضاپیماها ، فضانوردان و تجهیزات برای تحویل به مدار و بازگشت به زمین طراحی شده است. چرتوک و گلب لوزینو-لوزینکی (طراح ارشد RKK Energia) پیشنهاد می کنند که از ابتدا ، این برنامه ماهیت نظامی داشته است. با این وجود ، توانایی های دقیق نظامی یا قابلیت های در نظر گرفته شده برنامه Buran هنوز طبقه بندی نشده است. اولگ کوتوف ، فضانورد روسی ، در مصاحبه خود با New Scientist در مورد قطع برنامه ، اظهارات آنها را تأیید می کند:

ما هیچ وظیفه غیرنظامی برای بوران نداشتیم و دیگر به وظایف نظامی نیازی نبود. در ابتدا به عنوان یک سیستم نظامی برای تحویل سلاح ، شاید حتی سلاح هسته ای طراحی شده است. شاتل آمریکایی کاربردهای نظامی نیز دارد. [6]

مانند همتای آمریکایی خود ، وسیله نقلیه مداری Buran ، هنگام عبور از محل های فرود خود به مجتمع پرتاب ، در پشت یک هواپیمای بزرگ جت - هواپیمای حمل و نقل Antonov An-225 Mriya ، که بخشی از آن برای این طراحی شده بود ، منتقل شد. وظیفه و بزرگترین هواپیمای جهان است که چندین بار پرواز می کند. [7] قبل از آماده شدن میریا (پس از پرواز Buran) ، Myasishchev VM-T Atlant ، نوع بمب افکن شوروی Myasishchev M-4 Molot (چکش) (کد ناتو: Bison) ، همان نقش را انجام داد.
مهندس امیر مبشر

amir mobasher